Każdego z wytrwałością godną wielkiej sprawy wspinam się po szczeblach codzienności próbując udowodnić sobie i światu jaka jestem silna i wytrwała. Jak odważna. Światu już udowodniłam. Sobie nie umiem. Sama dla siebie jestem ciszą, utkaną z lęku i niepokoju. Milczącym popołudniem, które zmierza ku chłodnemu zachodowi słońca, wieczorowi pełnemu szarawego spokoju. Tylko nie wiem ile tej siły jeszcze we mnie, ile możliwych rozwiązań jeszcze uda mi się wyskubać z moich chorych, przyciężkich myśli? Trochę w to wszystko zwątpiłam, bo przecież brak jakiejkolwiek pewności, że ta walka na coś się zda, że to cokolwiek warte. Że ja jeszcze będę potrafiła zaistnieć w swoim własnym życiu. Boje się życia. Boję się przyszłości.
Nie dam rady.
Adele
